یکشنبه 25 مهر 1395 / 08:10|کد خبر : 2296|گروه : فرهنگی

تحقیقات کُردستانشناسی اﺳﺘﯿﻔﻦ ﻣﺎﻧﺴﻔﯿﻠﺪ/

از الواح گلی سومریان تا نظریه مستشرقین درباره حکومت مادها

از الواح گلی سومریان تا نظریه مستشرقین درباره حکومت مادها

دربخش ﺍﯾﺮﺍﻥ شناسی تاریخ کمبریج آمده است کهﮔﻮﺗﯽ ﻫﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﭼﻨﺪرئیس ﻗﺒﯿﻠﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺪﺕ ﻣﻌﯿﻨﯽ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ ﺭﻫﺒﺮﯼ ﺷﺪه ﺍﻧﺪ، ﭘﺲ ﺍﯾﻦ مردمان ﭼﺎﺩﺭﻧﺸﯿﻦ ﺍﻟﮕﻮﺋﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﯿﻮه ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﯽ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﯼ ﺑﻮﺩه ﺍﻧﺪ.

شاهوخبر؛ به گمان تاریخ در5 هزارسال پیش و ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﮐُﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ، مردمانی ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻗﺒﯿﻠﻪ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯽﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻋﻠﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ، ﻣﺤﺪﻭﺩیت هاﯼ ﺟﻐﺮﺍﻓﯿﺎﯾﯽ ﻭ ﻭﻗﻮﻉ جنگ های پیایی، ﺍﯾﻦ ﻗﺒﯿﻠﻪ ﻫﺎ قسمت های مختلف این سرزمین ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻫﺮ ﻗﺒﯿﻠﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻣﻌﯿﻨﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﮑﺎن ها، ﺩﺍﻣﻨﻪ ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ ﺭﺷﺘﻪ ﮐﻮﻩ ﺯﺍﮔﺮﺱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ مردمان دیگری چون ﻟﻮﻟﻮﯾﯽ،کاسی ﻭﻫﻮﺭﺍﺋﯽ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﯾﻦ ﺭﺷﺘﻪ ﮐﻮﻩ به ﺴﺮ ﻣﯽ ﺑﺮﺩﻧﺪ.

هرودت،ﻣﻮﺭﺥ ﯾﻮﻧﺎﻧﯽ به ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﻮﺱ، ﭘﺎﺭﺍﺗﺎﯾﻦ، ﺳﺘﺮﺍﻭﭼﺎﺗﺎ، ﺁﺭﯾﺰﺍﻧﺘﯽ، ﺑﻮﺩﯼ ﻭ ﻣﺎﮔﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﻗﺒﺎﯾﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺷﻬﺮﺕ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ؛به گواهی تاریخ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻣﺴﻠﻂ ﺷﻮﻧﺪ. ﻗﺒﯿﻠﻪ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻧﯿﺰﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍشت ﮐﻪ ﺑﻪ  ﮔﻮﺗﯽ- شاخه ‌ایی از سومریان بودند- ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ؛ ﺍﯾﻦ ﻗﺒﯿﻠﻪ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺯﯾﺎﺩ ﺗﻮﺍنست ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ، در ﺣﺪﻭﺩ ﺻﺪﺳﺎﻝ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﺪ.

ﻃﺒﻖ ﻟﻮﺡ ﮔﻠﯽ ﺳﻮﻣﺮﯼ ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺳﻮﻡ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﯿﻼﺩ ﺍست، ﮔﻮﺗﯽ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﮐﺎﺭﺩﺍ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺍﻟﮑﺴﺎﻧﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ «ﮐﺎﺭﺩﻭﮎ» ﻧﺎﻡ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ وﭘﻠﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﺪ، ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺳﻤﺎ «ﮐﺎﺭﺩﻭﻧﯽ» ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﮐُﺭﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ؛ ﺑﻌﻀﯽ ﺍﺯ ﻣﻮﺭﺧﺎﻥ ﺑﺮﺍﯾﻦ ﻋﻘﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﮔﻮﺗﯽ ﻫﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﭼﻨﺪ روسای ﻇﺎﻟﻢ ﺭﻫﺒﺮﯼ ﻣﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺩﻻﯾﻞ ﻗﻮﯾﺘﺮﯼ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﻼﻑ ﺍﯾﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.

ﺁ.ﺍﻡ .ﺩﯾﺎﮐﻮﻧﻮﻑ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ «ﺗﺎﺭﯾﺦ ﮐﻤﺒﺮﯾﺞ ﺑﺮﺍی ﺍﯾﺮﺍﻥ» ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﮔﻮﺗﯽ ﻫﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﭼﻨﺪنفر ﺍﺯ ﺭوسای ﻗﺒﯿﻠﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺪﺕ ﻣﻌﯿﻨﯽ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﺭﻫﺒﺮﯼ ﻣﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ، ﭘﺲ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﮔﻔﺘﻪ ﺩﯾﺎﮐﻮﻧﻮﻑ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ، ﺍﯾﻦ ﻗﺒﯿﻠﻪ ﭼﺎﺩﺭﻧﺸﯿﻦ ﺍﻟﮕﻮﺋﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﯿﻮﻩ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﯽ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﯼ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.

ﺷﮑﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺷﺮﻕ ﺯﺍﮔﺮﺱ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻗﺒﺎﯾﻞ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﯽ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻓﻨﻮﻥ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﯿﺎﻣﻮﺯﻧﺪ؛ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ مجمع و مردمانی ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻗﺒﺎﯾﻞ به ﻮﺟﻮﺩﺁﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺳﺎﻝ727 ﻕ.ﻡ، ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﯾﻮﻧﺎﻥ ﺗﺎ ری ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺩﻫﻨﺪ.

ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺘﺎب هاﯼ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺗﻔﺎﻭت هاﯼ ﺟﺰﺋﯽ ﺣﺎﺻﻞ ﮔﺬﺭ ﺯﻣﺎﻥ، ﻣﯽ ﺗﻮﺍن گفت که مردمانی ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﮐُﺭﺩ ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮنﺩ ﺭﯾﺸﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﻗﻮﻡ ﻣﺎﺩ ﺟﺴﺘﺠﻮکنند.البته درباره ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﻪ مادها کُرد بوده اند ﯾﺎ ﻧﻪ مباحث ﺯﯾﺎﺩﯼ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﺤﻘﻘﯿﻦ درﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﺩﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮ ﺭﺩ ﺍﯾﻦ ﺍﺩﻋﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺩﺍﺭﻣﺎﺗﯿﺴﺘﺎﯼ ﻣﻮﺭﺥ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ«ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﯾﺮﺍنی ها»ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﯽﮐﻨﺪ؛ﺁﺭﻧﻮﻟﺪ ﻭﯾﻠﺴﻦ ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ «ﻣﯿﺰﻭﭘﻮﺗﺎﻣﯿﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺁﺭﻣﺎن ها» می گوید، مردمانﮐُﺭﺩ ﻧﻮﻩ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﻭ ﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺯﺑﺎن های زاگرس ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﭘﺮﻓﺴﻮﺭ ﺳﺎﯾﯽ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ «ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻣﻮﺭﺥ» ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﺰ ﮐُﺭﺩﻫﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﺟﺰو ﺯﺑﺎن های ﻫﻨﺪ ﻭﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻻﺩﯾﻤﯿﺮ ﻣﺎﻧﯿﺮﻭﺳﮑﯽ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﺒﯽ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ «ﮐُﺭﺩﻫﺎ ﻭﺩﺍﯾﺮﻩ ﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﺳﻼﻣﯽ» ﺑﺮ ﺍﯾﻦ نظریه ﻣُﻬﺮ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﻭﺍﯼ ﺳﻠﻮﻥ ﻧﯿﺰ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ،ﮐُﺭﺩﻫﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﻻﯾﻞ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﮐُﺭﺩﻫﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ چنان فراوان ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪگان ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﺪﯾﻬﯽ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﯾﺮﺵ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؛ به طوری که ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘﯽ می توﺍﻧﯿﻢ ﮐﻠﻤﺎﺕ «ﮐُﺭﺩ» ﻭ«ﻣﺎﺩ» ﺭﺍ ﻣﺘﺮﺍﺩﻑ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﯿﻢ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻫﻢ به کار ﺑﺒﺮﯾﻢ. ﻻﺯﻡ ﺑﻪ ﺫﮐﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐُﺭﺩﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻭ ﻧﯿﺎﮐﺎﻧﺸﺎﻥ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ . همه ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺘﺜﻨﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ متفق القولند.

ﻣﻬﺮﺩﺍﺩ ﺍﯾﺰﺍﺩﯼ ﭘﺮﻓﺴﻮﺭ ﺳﺎﺑﻖ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻫﺎﺭﻭﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺧﺎﻭﻣﯿﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﺒﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪﮐﻪ، ﮐُﺭﺩﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺪﺍﺭﯼ،ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﯼ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻣﻌﺎﺩﻥ به ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﻭ ﮐﺎﺭﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ ﮔﻞ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ؛همچنین در منابع به جای مانده از سومریان آورده شده که یکی از حرفه های گوتی‌ها (ﮐُﺭﺩﻫﺎ) ﮐﺸﯿﺪﻥ ﻧﻘﺸﻪ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺍﺷﯿﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔِﻞ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.

ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻫﺎ 6 ﻗﺒﯿﻠﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮏ ﻫﺪﻑ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺘﺤﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺗﺮﯾﻦ مردمانی ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺳﯽ ﺭﺍبه عنوﺍﻥ ﺷﯿﻮﻩ ﺍﯼ ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﮑﻤﺮﺍﻧﯽ به کاﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ؛دراین باره ﺩﯾﺎﮐﻮﻧﻮﻑ ﻣﯽ نویسد، ﻣﺎﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﯽ ﺭﺳﯿﻢ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺍﺧﺘﻼﻑ،ﮐﻮﺗﻪ ﺑﯿﻨﯽ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﯼ ﻣﻨﻔﻌﺖ ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺷﺨﺼﯽ ﺑﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻫﺎﯼ ﻏﺮﺑﯽ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺳﺎﯾﻪ ﺍﻓﮑﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭﻟﯽ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﯾﮏ ﻗﺒﯿﻠﻪ ﻣﺘﺤﺪ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﯾﮏ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍﺭﻫﺒﺮﯼ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ.

وی دﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ می نویسد، ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ می رﺳﺪﮐﻪ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻭﭼﻨﺪ ﮔﺮﻭﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺍﻫﻤﯿﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺯﯾﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺧﻼﻑ ﺍﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺁﺷﻮﺭﯼ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻗﺒﻮﻝ ﺍﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻗﺒﯿﻪ ﺍﯼ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻟﻔﻆ ﺳﺮﺯﺑﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ و درعمل موجودبوده است و براساس مستندات تاریخی،ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺭﺍﯼ ﻭ ﻭ ﻧﻈﺮﺟﻤﻌﯽ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ،ﺯﯾﺮﺍ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎنی ها ﻭ ﺳﻮﻣﺮی ها ﻭ ﺣﺘﯽ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﭘﯿﺮﻫﯿﺘﯿﺖ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﯼ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺭﻭش ها ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺳﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭ ﺣﮑﻤﺮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﻣﺸﺎﻭﺭ ﻭﺍﻧﺠﻤﻦ ﻫﺎﯼ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﯽ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﯼ ﻋﻈﯿﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺪﺗﯽ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺳﯽ ﺭﺍ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ.

ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺍﺯﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺁﻥ ﺳﻮﯼ ﺯﺍﮔﺮﺱ ﻭﯾﺎ ﺍﺯ ﮔﺬشتگان ﺧﻮﺩ ﯾﻌﻨﯽ ﮔﻮتی های سومری ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺳﯽ ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﺍﻣﺎ ﺷﮑﻞ ﮔﯿﺮﯼ ﺟﺮﯾﺎﻥ به ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻻﺯﻡ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﯼ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺘﺤﺪ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﯾﺎ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻭ ﺟﻨﮓ ﺑﻪ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻨﺎﻃﻘﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺳﻬﯿﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺁﻥ ﻗﺒﺎﯾﻞ ﻧﯿﺰ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺪﯾﻦ ﻭﺳﯿﻠﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺣﻤﻼﺕ ﺁﺷﻮﺭﯾﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﯽﺭﺣﻤﺎﻧﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻭﯾﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺮﺩگی ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺭﺋﯿﺲ ﻗﺒﺎﯾﻠﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺲ ﺍﺯ دستگیری ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.

ﺩﯾﺎﮐﻮﻧﻮﻑ درادامه ﭼﻨﯿﻦ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ می دهد ﮐﻪ ﻋﻠﻞ ﺍﻧﺤﻼﻝ ﺍﺭﮔﺎن های ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺩﻭﻟﺖ ﻫﻤﭽﻮﻥ، ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺎﺷﯽ ﺍﺯ آزمندی ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻏﻨﺎﺋﻢ به ﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﺁﺷﻮﺭﯾﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﻣﺼﺎﺩﺭﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺳﯽ ﻣﺎﺩﻫﺎ توسط خاخامنشیان(هخامنشیان)ﺍﺯ ﻫﻢ ﭘﺎﺷﯿﺪ، ﺍﻣﺎ مادها ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻟﯽ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻧﯿﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.

پرسشی ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﺍﯾﻦ ﺳﺌﻮﺍﻝ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﯿﻢ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻧﮑﺘﻪ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﻨﯿﻢ؛ ﻧﺨﺴﺖ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺟﻨﮕﺠﻮﯾﺎﻧﯽ ﺷﺠﺎﻉ ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﺩﺭ ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭﯼ شهره ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺟﺰ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﮔﺮﻭﻫﺎﯼ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﻥ ﺟﻨﮕﺠﻮ ﻭﺷﺠﺎﻉ ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ، ﯾﻌﻨﯽ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﺒﺮﺩ ﻭﻣﺮﮒ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺷﻮﺭﯾﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻧﯿﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.

ﺩﻭﻡ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺍﺯ ﺷﯿﻮﻩ ﺍﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﮑﻤﺮﺍﻧﯽ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﻭﺍ ﻣﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﻨﮕﻨﺪ؛ﭼﻨﯿﻦ ﺍﺻﻮﻟﯽ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ وآنها ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻭ ﺯﻭﺭ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺮﻑ ﺍﻭﻝ ﻭﺁﺧﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺰﻧﺪ.

ﺩﯾﺎﮐﻮﻧﻮﻑ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭﯾﮋﮔﯽ ﻫﺎﯼ ﺩﺭﻭﻧﯽ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺎﺩﻫﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽ نویسد،ﮐﻪ ﻣﺸﻬﻮﺭﺗﺮﯾﻦ ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺣﺘﯽ ﻣﻘﺎﻣﯽ ﻫﻤﭽﻮن ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﺍﺭ ﺷﻬﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻧﻮﻋﯽ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﻣﻠﯽ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﻭﯼ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮﺩ. بدین ترتیب نوع مردمداری و حکومت مادها به عنوان بخشی از تاریخ مردمان کُرد که در سرزمین ایران زندگی می کنند، درتاریخ بین النهرین و خاورمیانه می درخشد.

منبع ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﻣﻘﺎﻟﻪ :

Searching for democracy.From media to America.By/dr.stephen Mansfield And Douglas Layton (1997)

نوشته: ﺩﮐﺘﺮ اﺳﺘﯿﻔﻦ ﻣﺎﻧﺴﻔﯿﻠﺪ

ویراستاری: هیئت تحریریه شاهوخبر

انتهای پیام/ف

لینک کوتاه: https://goo.gl/pZTVQz



برچسب ها :

تاریخ ایرانتاریخ کردستانتاریخ حکومت ماداستفن مانسفیلدتحقیقات کردستانشناسیدیاکونوف

نظرات کاربران :

اولین نفری باشید که در مورد این مطلب نظر می دهید!

دیدگاه های ارسالی شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

نام *
 

کد امنیتی
 
   
Shahokhabar Telegran Channel
آخرین اخبار
پربازدیدترین های یک ماه اخیر

ADS In Website

ADS In Website

ADS In Website

ADS In Website

ADS In Website

ADS In Website

ADS In Website

ADS In Website

ADS In Website

ADS In Website